Eigenaarschap

Veel organisaties verlangen eigenaarschap, maar organiseren afhankelijkheid. Er wordt gestuurd op resultaten, maar onbewust ook op controle. In deze lezing onderzoekt Phyleen wat er werkelijk nodig is om mensen verantwoordelijkheid te laten nemen — en vooral: te wíllen nemen.

Ze vertrekt vanuit drie psychologische basisbehoeften: autonomie, competentie en verbondenheid. Wanneer mensen ruimte ervaren om keuzes te maken, wanneer ze zich bekwaam voelen in wat ze doen en wanneer ze zich gezien en serieus genomen weten, ontstaat eigenaarschap bijna vanzelf. Ontbreekt één van die drie, dan zie je terugtrekgedrag, afwachten of juist verzet.

De lezing maakt zichtbaar hoe taal, leiderschapsstijl en cultuur deze basisbehoeften versterken of ondermijnen. Met herkenbare voorbeelden uit organisaties laat Phyleen zien hoe subtiele verschuivingen in vragen stellen, verwachtingen uitspreken en grenzen bewaken een groot effect hebben. Het wordt geen abstract pleidooi voor “meer eigenaarschap”, maar een concreet inzicht in hoe autonomie ruimte krijgt zonder vrijblijvendheid, hoe competentie groeit zonder betutteling en hoe verbondenheid de bedding vormt waarin mensen durven staan.

Eigenaarschap blijkt dan geen truc, maar een gevolg van hoe er met mensen wordt omgegaan.

Persoonlijk leiderschap

Persoonlijk leiderschap gaat niet over jezelf optimaliseren of altijd sterk zijn. Het gaat over het besef dat gedrag een keuze is, ook wanneer omstandigheden ingewikkeld zijn. In deze lezing onderzoekt Phyleen hoe mensen regie nemen over hun houding, hun verhaal en hun invloed.

Ze maakt zichtbaar waar mensen hun kracht uit handen geven: in aannames, in uitstel, in het wachten op erkenning van buitenaf. Phyleen nodigt het publiek uit om te onderzoeken waar zij zelf speelruimte hebben, zelfs in systemen die beperkend voelen. Wat is wél beïnvloedbaar? Welke overtuigingen sturen het gedrag? En wat gebeurt er wanneer iemand verantwoordelijkheid neemt voor de eigen reactie in plaats van voor het gedrag van de ander?

De lezing schuurt waar nodig, maar biedt ook perspectief. Persoonlijk leiderschap blijkt geen heroïsch verhaal, maar een dagelijkse oefening in bewust kiezen.

Veerkracht

Veerkracht krijgt vaak het label van doorzettingsvermogen of positiviteit. In deze lezing laat Phyleen zien dat het eerder gaat over het vermogen om aanwezig te blijven bij wat moeilijk is, zonder jezelf kwijt te raken.

Ze verweeft inzichten uit de psychologie met een persoonlijk verhaal. Toen zij zelf geconfronteerd werd met een kankerdiagnose, veranderde haar kijk op controle, maakbaarheid en kracht ingrijpend. De periode van ziekte en herstel maakte duidelijk hoe kwetsbaar veerkracht eigenlijk is. Niet alles is oplosbaar. Niet alles is te sturen. Wat wel mogelijk is, is betekenis geven aan wat er gebeurt en steun toelaten, om vanuit daar weer langzaam terug te veren.

In haar verhaal wordt voelbaar hoe spanning, angst en onzekerheid ruimte kunnen krijgen zonder het leven volledig te domineren. Ze laat zien hoe veerkracht ontstaat in relatie: in gesprekken die niet worden vermeden, in teams die moeilijke onderwerpen niet onder het tapijt schuiven, in leiders die ook hun eigen twijfel durven erkennen.

De lezing biedt geen simpele stappenplannen. Wel inzicht in hoe mensen mentale flexibiliteit ontwikkelen, hoe zij zichzelf reguleren onder druk en hoe collectieve veerkracht sterker is dan individuele wilskracht. Het is een verhaal dat raakt, maar ook richting geeft.